پنجشنبه ۲۶ مهر ماه ۱۳۹۷ هجری شمسی

نقش‌ زنان‌ در نهضت‌ حسيني‌ - ام کلثوم

محتوای صفحه: 

ام‌ كلثوم‌ در شهر كوفه‌ در روز يازدهم‌ محرّم‌ در خطاب‌ سرزنش‌آميز به‌ اهل‌كوفه‌ چنين‌ فرمود:

«اي‌ اهل‌ كوفه‌، واي‌ به‌ حالتان‌! با حسين‌(ع) چه‌ كرديد؟ او را تنها گذاشتيد، به‌ قتل‌ رسانيديد و اموالش‌ را به‌ غارت‌ برديد و خود را وارث‌ او شمرديد. زنانش‌ را اسير كرده‌، و آزارداديد. هلاكت‌ بر شما باد، از رحمت‌ خدا به‌ دور باشيد! كه‌ مصيبت‌ بزرگي‌ آفريديد! آيامي‌دانيد بار چه‌ گناه‌ سنگيني‌ را بر دوش‌ خود نهاده‌ايد و چه‌ خون‌هاي‌ پاك‌ و مطهري‌ را برزمين‌ ريختيد؟ و چه‌ اموال‌ محترمي‌ را به‌ غارت‌ برديد؟ شما برترين‌ انسان‌ پس‌ از پيامبررا كشتيد».

«قساوت‌ باد شما را كه‌ از رحمت‌ و مهرباني‌ به‌ دوريد. به‌ درستي‌ كه‌ ياران‌ خدارستگارانند و حزب‌ شيطان‌ زيان‌ كاران‌».

سپس‌ در خلال‌ اشعاري‌ كه‌ سرود. فرمود:

شما برادرم‌ را به‌ گونه‌ زجر و سختي‌ به‌ شهادت‌ رسانيديد، واي‌ بر شما...! كه‌ به‌زودي‌ آتش‌ پاداشتان‌ خواهد بود. خوني‌ را بر زمين‌ ريختيد كه‌ خداي‌ آن را محترم‌ شمرده‌بود و قرآن‌ و سپس‌ رسول‌ خدا ريختن‌ آن‌ را حرام‌. آتش‌ روز قيامت‌ پاداشتان‌ باد كه‌ به‌يقين‌ در آن‌ جاودانه‌ايد. من‌ پيوسته‌ تا زنده‌ام‌ بر برادرم‌ مي‌گريم‌، بر آن‌ برادري‌ كه‌ پس‌ ازرسول‌ خدا(ص) برترين‌ بود و اشك‌ هايم‌ همچون‌ سيل‌ و باران‌ پيوسته‌ بر گونه‌هايم‌ جاري‌مي‌شوند و هرگز خشك‌ نخواهند شد».

صاحبان‌ مقاتل‌ گويند: پس‌ از آن‌ كه‌ ام‌كلثوم‌ اين‌ عبارات‌ را بيان‌ كرد، مردم‌ از گريه‌و شيون‌ جنجالي‌ به‌ پا كردند و خاك‌ بر سر خود مي‌ريختند و صورت‌ مي‌خراشيدند و سيلي‌به‌ صورت‌ مي‌زدند و واويلا مي‌گفتند. سيد بن‌ طاووس‌ در لهوف‌ و محدث‌ قمي‌ در نفس‌المهموم‌ مي‌فرمايد:

پس‌ از استماع‌ اين‌ خطبه‌، مردان‌ به‌ سختي‌ گريستند و هرگز ديده‌ نشد، مردم‌ به‌شدت‌ آن‌ روز گريه‌ كنند.

دیدگاه جدیدی بگذارید

جهت نشر فرهنگ و معارف اسلامی، هر گونه استفاده از مطالب این وبسایت موجب امتنان است.