سه شنبه ۲۳ مرداد ماه ۱۳۹۷ هجری شمسی

نگاهی گذرا بر زندگینامه حضرت ام سلمه همسر پیامبر اسلام (ص)

محتوای صفحه: 

همسر گرامي رسول خدا «ص‏» و از سابقين در اسلام و از مهاجران به حبشه بود.از زنان خردمند عصر خويش به شمار مي‏رفت.نامش هند بود.پس از باز گشت از حبشه، به ‏مدينه هجرت کرد.شوهرش ابو سلمه در جنگ احد مجروح و سپس شهيد شد.پيش ازجنگ احزاب به همسري پيامبر در آمد و سرپرستي فاطمه زهرا «ع‏» را بر عهده گرفت. «چون حسين‏ «ع‏» به دنيا آمد، عهده‏ دار نگهداري او شد».[1] ام سلمه پس از رحلت رسول‏ خدا «ص‏» همواره هوادار اهل بيت ماند و سالها بعد، از مخالفان سر سخت معاويه بود وطي نامه ‏اي از برنامه‏ هاي معاويه در سبّ و لعن امير المؤمنين‏ «ع‏» انتقاد کرد.[2]

اين بانوي‏ بزرگوار، از راويان حديث از پيامبر بود.حسين بن علي پيش از سفر به کربلا، علم و سلاح ‏پيامبر و ودايع امامت را به او سپرد تا از بين نرود. درخواست آنها نشانه امامت بود.او هم‏ آنها را به امام سجاد تحويل داد.[3] اين، مکانت عظيم او را نزد اهل بيت مي‏رساند.
ام سلمه، ازطريق رسول خدا «ص‏» پيشاپيش از ماجراي کربلا و شهادت امام‏ حسين‏ «ع‏» خبر داشت. پيامبر، مقداري از خاک کربلا را به ام سلمه داده بود و در شيشه‏ اي ‏نگهداري مي ‏شد. حضرت فرموده بود هر گاه ديدي که اين خاک، به خون تبديل شد، بدان ‏که فرزندم حسين‏ «ع‏» کشته شده است. روزي ام سلمه در خواب، رسول خدا را با چهره ‏اي ‏غمگين و لباسي خاک آلود ديد، که حضرت به او فرمود: از کربلا و از دفن شهدا مي‏ آيم. ناگهان از خواب برخاست، نگاه به آن شيشه کرد، خاک را خونين يافت، دانست که‏ حسين‏ «ع‏» شهيد شده است و صدايش به صيحه و شيون بلند شد و همسايگان آمدند و ماجرا را باز گفت.

[4] آن روز را به ياد سپردند که دهم عاشورا بود، بعد از بازگشت اهل بيت‏ به مدينه، روز خواب را با روز شهادت امام، مطابق يافتند.اين ماجرا در روايات، به‏ «حديث قاروره‏» معروف است.
پس از واقعه کربلا، وي به عزاداري بر شهيدان کربلا پرداخت و بني هاشم به تعزيت وتسليت گويي او که تنها همسر باز مانده پيامبر بود، مي‏ رفتند.

ام سلمه در 84 سالگي، چند سال پس از واقعه کربلا (به نقلي در سال 62) در گذشت و در بقيع، مدفون شد.[5] .

پی نوشتها :
[1] بحار الانوار، ج 43، ص 245.
[2] دائرة المعارف تشيع، واژه‏ «ام سلمه‏».
[3] بحار الانوار، ج 26، ص 209، اصول کافي، ج 1، ص 235، اثبات الهداة، ج 5، ص 216.
[4] همان، ج 45، ص 89، 227 و 232، ج 44، ص 225، 231، 236 و 239، اثبات الهداة، ج 5، ص 192، امالي ‏صدوق، ص 120.
[5] دايرة المعارف تشيع.

دیدگاه جدیدی بگذارید

جهت نشر فرهنگ و معارف اسلامی، هر گونه استفاده از مطالب این وبسایت موجب امتنان است.